liceum.sejny.pl / Patron
Wtorek, 7 lutego 2012
Szymon Konarski
Urodził się 5 marca 1808 r. we wsi Dobkiszki w obwodzie kalwaryjskim, ówczesnego departamentu
augustowskiego w Księstwie Warszawskim. Po śmierci ojca wychowaniem Szymona i młodszego Stanisława zajęła się matka Paulina Konarska, kobieta światła i rozsądna, przyszłość swych synów i awans życiowy wiązała ze starannym ich wychowaniem i osiągniętym wykształceniem. W wieku 9 lat Szymon Konarski rozpoczął naukę w szkole podwydziałowej w Sejnach. W 1817 r. zdał egzamin do szkoły wojewódzkiej w łomży. Należał do przodujących uczniów. Interesował się historią i literaturą. Opanował nie tylko łacinę i grekę, również język niemiecki i francuski, robił znaczne postępy w matematyce, fizyce i rysunkach. Uczył się gry na flecie, próbował sił jako poeta. W roku 1825 Szymon Konarski wstąpił, jako zwykły szeregowiec, do I pułku strzelców pieszych Królestwa Kongresowego, zaś już po 8 miesiącach został podoficerem. Dnia 22.01.1831 otrzymał nominację na podporucznika pułku ułanów walczących na Litwie podczas powstania listopadowego. Niezwykłość wydarzeń skłoniła go do pisania "Dziennika", stanowiącego źródło zdarzeń i przemyśleń - jego "rozrachunku z życiem". Służba wojskowa zahartowała i uodporniła psychicznie Konarskiego, męstwo w bojach nagrodzono stopniem kapitana i krzyżem. Jednak zakończenie powstania - "poddanie się z bronią bez bitwy" z winy nieudolności dowództwa, tak dla niego, jak i towarzyszy było olbrzymim ciosem i upokorzeniem. Po klęsce powstania Konarski wraz z bratem został internowany w Prusach Wschodnich i od tego wydarzenia rozpoczął się okres jego tułaczki poza granicami ojczyzny. Szlak tułaczki wiódł Konarskiego poprzez prawie wszystkie kraje Europy: Niemcy, Francję, Szwajcarię, Belgię, Anglię i zawiódł aż na Wołyń, Ukrainę. Powrót do Francji i włączenie się do działań Młodej Polski ostatecznie ukierunkowało dążenie Szymona Konarskiego. Celem Młodej Polski było oswobodzenie ojczyzny. Dwutygodnik "Północ" redagowany wspólnie przez Konarskiego i Jana Czyńskiego odzwierciedlał dążenia Młodej Polski, które należało przenieść do kraju. Konarski, jako emisariusz w 1835 r. udał się do Galicji, gdzie został współorganizatorem Stowarzyszenia Ludu Polskiego, a następnie wyjechał na Wołyń w celu zorganizowania spisku. Doprowadził do zorganizowania centralnej organizacji spiskowej, nawiązał łączność z rosyjskimi kołami spiskowymi. Szeroki rozgłos i popularność haseł niepodległościowych uzyskał wśród młodzieży studenckiej Krakowa, Wilna, Kijowa. W maju 1838 r. aresztowany na Polesiu na skutek zdrady został osadzony w więzieniu wileńskim, w klasztorze bazyliańskim. Po 9 miesiącach śledztwa został skazany przez Rosjan na śmierć dnia 27 lutego 1839 r., rozstrzelany za Trochą Bramą na placu straceń w Wilnie. Miejsce stracenia wielkiego polskiego patrioty prze długi okres było miejscem pielgrzymek i hołdów składanych bohaterowi przez mieszkańców nie tylko Wilna. Zasługi tego bojownika o niepodległość Polski zamykają jego słowa: "Com ja zasiał, tego nikt nie zniszczy".
Urodził się 5 marca 1808 r. we wsi Dobkiszki w obwodzie kalwaryjskim, ówczesnego departamentu
augustowskiego w Księstwie Warszawskim. Po śmierci ojca wychowaniem Szymona i młodszego Stanisława zajęła się matka Paulina Konarska, kobieta światła i rozsądna, przyszłość swych synów i awans życiowy wiązała ze starannym ich wychowaniem i osiągniętym wykształceniem. W wieku 9 lat Szymon Konarski rozpoczął naukę w szkole podwydziałowej w Sejnach. W 1817 r. zdał egzamin do szkoły wojewódzkiej w łomży. Należał do przodujących uczniów. Interesował się historią i literaturą. Opanował nie tylko łacinę i grekę, również język niemiecki i francuski, robił znaczne postępy w matematyce, fizyce i rysunkach. Uczył się gry na flecie, próbował sił jako poeta. W roku 1825 Szymon Konarski wstąpił, jako zwykły szeregowiec, do I pułku strzelców pieszych Królestwa Kongresowego, zaś już po 8 miesiącach został podoficerem. Dnia 22.01.1831 otrzymał nominację na podporucznika pułku ułanów walczących na Litwie podczas powstania listopadowego. Niezwykłość wydarzeń skłoniła go do pisania "Dziennika", stanowiącego źródło zdarzeń i przemyśleń - jego "rozrachunku z życiem". Służba wojskowa zahartowała i uodporniła psychicznie Konarskiego, męstwo w bojach nagrodzono stopniem kapitana i krzyżem. Jednak zakończenie powstania - "poddanie się z bronią bez bitwy" z winy nieudolności dowództwa, tak dla niego, jak i towarzyszy było olbrzymim ciosem i upokorzeniem. Po klęsce powstania Konarski wraz z bratem został internowany w Prusach Wschodnich i od tego wydarzenia rozpoczął się okres jego tułaczki poza granicami ojczyzny. Szlak tułaczki wiódł Konarskiego poprzez prawie wszystkie kraje Europy: Niemcy, Francję, Szwajcarię, Belgię, Anglię i zawiódł aż na Wołyń, Ukrainę. Powrót do Francji i włączenie się do działań Młodej Polski ostatecznie ukierunkowało dążenie Szymona Konarskiego. Celem Młodej Polski było oswobodzenie ojczyzny. Dwutygodnik "Północ" redagowany wspólnie przez Konarskiego i Jana Czyńskiego odzwierciedlał dążenia Młodej Polski, które należało przenieść do kraju. Konarski, jako emisariusz w 1835 r. udał się do Galicji, gdzie został współorganizatorem Stowarzyszenia Ludu Polskiego, a następnie wyjechał na Wołyń w celu zorganizowania spisku. Doprowadził do zorganizowania centralnej organizacji spiskowej, nawiązał łączność z rosyjskimi kołami spiskowymi. Szeroki rozgłos i popularność haseł niepodległościowych uzyskał wśród młodzieży studenckiej Krakowa, Wilna, Kijowa. W maju 1838 r. aresztowany na Polesiu na skutek zdrady został osadzony w więzieniu wileńskim, w klasztorze bazyliańskim. Po 9 miesiącach śledztwa został skazany przez Rosjan na śmierć dnia 27 lutego 1839 r., rozstrzelany za Trochą Bramą na placu straceń w Wilnie. Miejsce stracenia wielkiego polskiego patrioty prze długi okres było miejscem pielgrzymek i hołdów składanych bohaterowi przez mieszkańców nie tylko Wilna. Zasługi tego bojownika o niepodległość Polski zamykają jego słowa: "Com ja zasiał, tego nikt nie zniszczy".